Ook via deze website is gevraagd wat er tegen bijensterfte is te doen. Hier zijn drie hoofdthema’s in te onderscheiden:

Voedselvoorziening

Een goede voedselvoorziening vormt de basis van ieder leven. Vermindering van het beschikbare voedsel of vermindering van de kwaliteit daarvan kan leiden tot verzwakking of sterven van een organisme. In het geval van de bijen hebben we te maken met te weinig aanbod van stuifmeel, of te veel eenzijdig stuifmeel (maïs) en te vaak met vergiftiging van voedsel en drinkwater met pesticiden. Dit kan direct dodelijk zijn. De bijen liggen dan massaal voor de kasten. Maar het kan ook een geleidelijk sterven van bijen ten gevolge hebben. Bijvoorbeeld door vermindering van de weerstand waardoor bijen gevoeliger worden voor ziekten. Dus kwantiteit en kwaliteit van stuifmeel, nectar en water vormen de basis van een gezond bijenleven.

• Hygiëne is uiterst belangrijk bij het houden van bijen. Overal waar organisme van een zelfde soort of geslacht dicht bijeen zitten ligt het uitbreken van besmettelijke ziekten voor de hand. Vaak zijn ziektes niet te voorkomen, maar de kans op besmetting is wel te verkleinen. In de praktijk komen nog steeds situaties voor die kunnen worden verbeterd. Omdat de vragen vaak gesteld worden door buitenstaanders volgen hier enkele vuistregels (die bij imkers bekend zijn):

• Bijenvolken moeten niet te dicht op elkaar staan hoe verder ze van elkaar staan des te minder onderling contact er is.

• Isoleer volken die vermoedelijk geen goede conditie hebben direct. Probeer ze 5 km van de bijenstand te plaatsen.

• Laat de bijen zoveel mogelijk  - liefst jaarlijks - nieuwe raten uitbouwen. Dit gaat zeer merkbaar ten koste van de honingopbrengst. Raten die een reeks van jaren worden gebruikt kunnen een bron van besmettelijke ziekten worden.

• Mors geen nectar/honing als er in de bijenkasten wordt gewerkt. Vrijliggende nectar of honing lokt roof uit. De bijen vliegen dan elkaars kast in. Dat kan niet alleen leiden tot zeer chaotische situaties, waarbij de hele omgeving onveilig wordt, maar ook besmetting van eventuele zieken in de hand werken.

• Zorg steeds voor vers en ruim voldoende drinkwater voor bijen. Een enkele drinkplaats voor een bijenstal vergroot de kans op besmetting. Zwakstromend water zou het beste zijn. Ziektekiemen worden dan steeds (grotendeels afgevoerd). Maar dan nog zullen bijen ook op plekken drinken waar geen controle op is. In sloten, uitdrogende greppels en op planten die nog nat zijn van neerslag (dauw, regen) of vocht wat ze zelf afscheiden. Als zulke bronnen zijn verontreinigd met chemische middelen, waaronder pesticiden, heeft dat desastreuze gevolgen voor bijen.

• Imkers moeten zich aansluiten bij organisaties (imkerverengingen) die collectief ziekten proberen te voorkomen. Zie hiervoor onder links via de startpagina.

De bijensterfte waar we nu mee te maken hebben (zie link) heeft vrijwel zeker meerdere oorzaken. De hoofdoorzaak de ziekte zelf en de aspecten die de ziekte versterken (waarschijnlijk pesticide!) liggen buiten de verantwoordelijkheid van de imkers. Bovengenoemde punten verkleinen de kans om door de ziekte getroffen te worden, maar biedt geen enkele garantie om hem te ontlopen. Ook zeer goede imkers  hebben met bijensterfte te maken. De huidige bijensterfte is lang geen zaak meer die alleen imkers aangaat, maar de hele samenleving raakt. Niet alleen de landbouw, de leveranciers van pesticiden en de overheid, maar ook de burger die niets van bijen afweet. Als bijen massaal sterven heeft dat invloed op de kwaliteit van ons dagelijks voedselpakket. Als de oorzaken daarvan ook nog eens door milieufactoren worden bepaald is dat een reden om ons extra zorgen te maken.

Voor meer informatie over de bijensterfte wordt verwezen naar: http://www.bijensterfte.nl