Habitus: Kleine (6-7 mm), vrijwel kale, slanke bijen met een sterke metaal (cyaanblauw) glans, en een sterk gepuncteerd lichaam.
Vleugels met 3 submarginale cellen; de 3e Sm.cel ongeveer even groot als de 1e Sm.cel; de top van de radiaal cel is duidelijk van de vleugelrand verwijderd; antennen kort. |
| Vrouwtje: De verzamelharen op de achterpoten (scopa) zijn kort en de scopa is ijl. |
| Mannetje: antenne ij het mannetje zwak knotsvormig en; met een witte tot geelwitte vlek op hun gezicht. |
| Vliegperiode: mei-half september. |
| Nesten: in afgestorven holle stengels. |
| Bloembezoek: vliegt onder meer op slangenkruid; volgens Westrich (1989) onder meer gewoon knoopkruid, korenbloem, echt bitterkruid, grasklokje, witte klaver, wilde marjolein en wilde reseda. |
| Voorkomen in Nederland: Zuid-Limburg. |
| Koekoeksbijen: waarschijnlijk geen (Westrich, 1989). |
| Samenvatting Peeters, T.M.J., Raemakers, I. P., Smit, Jan: De soort wordt lokaal talrijk aangetroffen in het zuidoosten van het land. Buiten Zuid-Limburg is zij sinds 1980 slechts aangetroffen in oude (spoor)dijkbermen te Weelde-station (1990), Weert (1998) en op· de Borkense Baan (1998). De blauwe ertsbij nestelt bij voorkeur in afgebroken, holle braamstengels op zonnige, droge terreinen. Ze legt in een stengel verschillende nestcellen aan, gescheiden door wandjes van stukjes merg en vezels. Het is een polylectische soort. De levenscyclus komt overèen met die van de verwante houtbijen (Xylocopa). Beide sexen overwinteren als imago, vaak met meer exemplaren tegelijk in één stengel. Vanaf half april vliegen deze dieren uit en paren. Vanaf augustus verschijnt de nieuwe generatie die al naar gelang de weersomstandigheden in september-oktober haar winterkwartier opzoekt.(Bron onderstaande link nederlandsesoorten) |
|
