Fluitenkruid Anthriscus sylvestris

Fluitenkruid - Anthriscus sylvestris

Pagina bij www.drachtplanten.nl

Een ecologisch park

Een wetering

Een rand van bosplantsoen

Een zoomvegetatie

Frament zoomvegetatie

Fluitenkruid onder laanbomen

Zwartbronze zandbij

Andrena proxima

Fluitenkruid - Anthriscus sylvestris (Apiaceae - Schermbloemenfamilie)

Terug naar top

Fluitenkruid is een overblijvende (vaste) drachtplant die in de periode van eind april-juni (augustus) bloeit.

Kenmerken: bloem wit; bloeiwijze een scherm; onderste bladeren met okselknoppen die nieuwe planten vormen, stengels geribbeld. 0,6-1,7 m hoog.

Milieu: op vrijwel alle vochtige, voedselrijke bodems; in lichte loofbossen, in vrijwel alle typen bermen, dijken en waterkanten, op braakliggende terreinen, in stadsplantsoenen en ruige grasvelden; uitbreiding op voedselarme bodems wijst op verrijking door bijvoorbeeld instuiven van meststoffen, deponeren van slootbagger of versnipperen van hout; zonnig-beschaduwd.

Verspreiding in Nederland: zeer algemeen.

Fauna:wilde solitaire bijen, honingbijen, vlinders (o.m. landkaartje).

Toepassing: Kan in tuinen worden toegepast. Maar kan dan wel 2 m hoog worden.

Beheer: vegetaties met fluitenkruid worden doorgaans tweemaal per jaar in eind juni-juli en september gemaaid. Op van nature schrale bodems zal de floristische diversiteit door tweemaal te maaien toenemen; waar niet wordt gemaaid, maar geklepeld kan grote brandnetel sterk toenemen. Om versneld fluitenkruid terug te dringen, moet de eerste maaibeurt net voor de bloei plaatsvinden. In halfschaduw, op bodems die nature minder voedselrijk zijn, kan er bij twee maaibeurten een overgang optreden naar look zonder look. Fluitenkruid is meestal dominant en geeft daardoor in het late voorjaar schitterende, typisch Hollandse beelden te zien. Op zeer veel plekken waar deze plant groeit, was vroeger sprake van een soortenrijke vegetatie. Op deze plaatsen vormen vegetaties met fluitenkruid een façade voor de biologische armoede. Door verschraling kan de soortenrijkdom weer toenemen, vooral op de vochtige zandgronden. In en langs beplantingen, de standplaats waar fluitenkruid voor wilde bijen het meest van betekenis is, kan de soort tot eveneens tot dominantie komen. In de beplanting zelf is uitmaaien in principe niet nodig. In de zomer zijn na de bloei de sporen van vergankelijkheid van deze plant goed zichtbaar. Daar staat tegenover dat de groene rozetten van fluitenkruid in de herfst of vroeg in de winter op een fraaie wijze de bodem kunnen bedekken.

Wilde solitaire bijen: Zandbijen (onder meer: Andrena proxima, A. nigroaenea, A. barbilabris, A. carantonica, A.cineraria, A. chrysosceles, A. flavipes, A. haemorrhoa, A. minutula, A. nitida, A. subopaca, A. varians); groefbijen (onder meer: Lasioglossum albipes, L. minutissium, L. calceatum, L. lucidulum, L. morio; Halictus rubicundus) Nomada (wespbijen). (Koster 2000). Meer info: www.zoekkaartwildebijen.nl

Dracht: nectar en vuil wit-cremeachtig stuifmeel. Indicatie voor dracht: code 3.

Meer info. over plant en verspreiding: http://www.soortenbank.nl/soorten.php?soortengroep=flora_nl&id=1096

Plant en bloeiwijze fluitenkruid - rozet

Terug naar top