ZINTUIGPLANTEN (met mede werking van Arjanke Koster - www.vuurvlinders.nl )
Het gaat hier om planten die worden toegepast in zintuigtuinen, kruidentuinen, educatieve tuinen, healing gardens, therapeutische tuinen.

Deze website is gemaakt om de kwaliteit van het landschap op kleine en grote schaal te behouden of te verbeteren. Kwaliteit kunnen we alleen ervaren als we het kunnen waarnemen. Waarnemen doen we met al onze zintuigen. Onze natuurbeleving wordt intenser naarmate onze zintuigen sterker geprikkeld worden. Mensen met beperkte visuele vermogens zullen voor het waarnemen van planten en landschap grotendeels of geheel zijn aangewezen op andere zintuigen. Door de opkomst van therapeutische tuinen voor verschillende doelgroepen beginnen meervoudige zintuiglijke prikkels in tuinen (zien, voelen, horen, proeven, ruiken) een steeds grotere rol te spelen. Zowel voor volwassenen als voor kinderen. Een groot aantal planten, die in deze ontwikkeling een rol kunnen spelen zijn in dit boek als zintuigplant gelabeld (zie ook: Hottinger, 1998; Joseph, 2004; Kuitert, 1999; Schuman, zonder datum;  Kiermeier, 1986).

Legenda
    Zint --  Zintuigplant
    Geur:  bijvoorbeeld van lavendel, damastbloemen, roos of pas gemaaid (reuk-)gras.
    Tast: wanneer je letterlijk met planten in aanraking komt kunnen planten de tast / het gevoel prikkelen. Vooral kinderen gaan graag op onderzoek uit en kunnen zich verwonderen over de zachtheid, ribbels, kleverigheid of stekeligheid van een plant.
    Smaak: bessen, vruchten, zaden en blad.
Geluid: Omdat natuurbeleving voor steeds meer mensen een grotere rol gaat spelen en in allerlei bijzondere situaties (healing gardens, tuintherapie etc.) van belang is, zijn de voornaamste zintuigplanten die door hoorbare insecten worden bezocht opgegeven. Het betreft hier voornamelijk hommels, druk bijenbezoek (hb3-hb5), enkele solitaire bijen en zweefvliegen.

Planten die ernstig tot dodelijk giftig zijn worden ook genoemd; het is niet de bedoeling deze soorten uit te sluiten, maar om per situatie reële risico’s in te schatten (de Cleene, 2000; Van  Genderen, 1997).
 
Literatuur wordt nog verder uitgewerkt